China - Tibet 2003

Met Tibetaanse op de steppe te Tagong.

HONG KONG
Dag 89 – 21 december

Van Shenzhen busstation heb ik een taxi genomen naar de grens met Hong Kong. De overgang deed me denken aan 1978 wanneer ik het ijzeren gordijn passeerde. Niemand kan zomaar de grens passeren, hoewel beide nu één land zijn.

Ricky is me komen opzoeken in mijn hotel. Samen hebben we door winkelstraten gelopen in Kowloon. Na het bekijken van de skyline van Hong Kong island hebben we de ferry er naartoe genomen. Hier zit je tussen hoge wolkenkrabbers. De hoogte van de gebouwen wordt nog benadrukt doordat de straten niet breed zijn. De dubbeldekkers lijken niet in perspectief te zijn tussen deze torens.

Met de Peaktram kom je op het hoogste punt van het eiland en heb je een immens panorama. De wolkenkrabbers liggen onder je en men heeft een mooi zicht op de baai. Na een wandeling werd het donker en opnieuw was het zicht op de nu verlichte wolkenkrabbers enorm.

Terug in Kowloon hebben we een wandeling gemaakt langs de avondmarkt. De stalletjes worden in het midden van de straat opgesteld en het is een waar wringen tussen de massa. Gelukkig heb ik geen vrouw bij en hoef ik niet zoals de anderen na een tijdje voor pakjesdrager te spelen.

Een etentje maakte een einde aan deze dag.

Dag 90 – 22 december

Deze ochtend ben ik naar Aberdeen geweest. Eerst met de metro en daarna de dubbeldekker. Aberdeen is de plaats waar al die Chinese bootjes liggen waarop de mensen leven, iets wat je in de film regelmatig ziet. Ik ben in zo 'n sampan gestapt en heb me laten rondvaren. De enige sampans die er nog zijn, zijn degene waar ze de toeristen en booteigenaars mee rondvaren. De andere zijn vervangen door zeewaardige plezierboten. Dus een doodgewone jachthaven. Aan de andere kant zijn vissersboten die je aan onze kust ook ziet. Het was een teleurstelling.
Daarna heb ik nogmaals tussen de wolkenkrabbers gewandeld.

‘s Avond was het terug een wandeling langs de levendige avondmarkt. En ik heb de dag afgesloten op een terras met een biertje.

Het was tussen de 14 en 20°C. Heerlijk als je maanden in de kou hebt doorgebracht.

Dag 91 – 23 december

In de ochtend heb ik een Taoïstisch klooster en een Boeddhistisch nonnenklooster bezocht. Zij zijn de moeite niet waard.

Daarna via de vogel- en bloemenmarkt naar de winkelstraten.

’s Avonds ben ik met Ricky gaan eten en daarna was het tijd om naar het vliegveld te vertrekken.

Dag 92 – 24 december

Via Londen kom arriveer ik in Zaventem.

Terug thuis heeft mijn dochter de kerstboom gezet. Een taart bij mijn moeder en een dikke knuffel van mijn vriendin laten me hier terug welkom voelen.
Mag ik jullie een vrolijk kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar wensen.

YANGSHUO

Dag 83 – 15 december

Ik ben met de bus terug naar Guilin vertrokken om daar verder te reizen naar Yanghuo.
Ik heb een mooie kamer gehuurd voor 30 Yuan op het centrale plein in de hoofdstraat. Normale prijs in hoogseizoen 250 Yuan.
Yangshuo is volledig op de toerist ingesteld.  Hotels, restaurants en souvenirwinkels.

Ik maak nog een wandeling langs de oever van de bijna droogstaande rivier. Het waterpeil is zo laag dat enkel een roeiboot of kleine platbodem nog kan varen.

Yangshuo ligt midden van het karstgebergte. Het is een uit zijn voegen gegroeid dorp. De prijzen zijn hier redelijk tegenover de noordelijker gelegen grote stad Guilin.

Dag 84 – 16 december
Ik heb met een gids en mountainbike de omgeving verkend, midden van het karstgebergte langs dorpjes en rivieren. Het hoogtepunt was de Moonhill. Een berg met een mooi rond gat van ongeveer 20m diameter. Je kon niet enkel naar het gat, maar via een smal pad de top bereiken. Het uitzicht was adembenemend.  Het is jammer dat het zicht wazig was.
De hele dag was schitterend. De omgeving steeds adembenemend en de temperatuur heerlijk, hoewel het ‘s avonds koud werd.

Dag 85 – 17 december

Deze dag kan je vergelijken met gisteren. Ik heb een mountainbike gehuurd, zonder gids, en ben langs veldweggetjes door het karstgebergte gereden. Meestal langs een rivier. Ik ben een aantal dorpen gepasseerd en heb genoten van de zon. Het is hier heerlijk. Eigenlijk is dit een paradijs.

Voor 10 uur kan je echter niet vertrekken, want dan is het nog te koud. Binnen enkele dagen begint hier dan ook de winter.

Dag 86 – 18 december

Het is bewolkt en maar 6 °C. In 3/4de van China is het nu aan het vriezen.

Deze dag wou ik eigenlijk met de bus een uur verder rijden. Daar kan men de rivier Li Jiang 2 uur af- en terug opvaren om te genieten van het wondermooie landschap. Het lijkt me te koud en te somber om stil te zitten op een boot.

Ik heb me dan ook maar wat beziggehouden met winkelen, een biertje te drinken, enz. . .

Men vertelde op de televisie dat er in de provincie Zhejiang kippen uit de rekken werden gehaald omdat er zware metalen en chemische verfstoffen waren in gevonden. Waar heb ik zulke dingen nog al eens gehoord?

Dag 87 – 19 december

Ik heb er maar een rustige dag van gemaakt. In de nabijheid van de stad ben ik een heuvel beklommen met een prachtig panorama. Na het middageten heb ik een andere berg beklommen. Daarna ben ik een stuk verder op het kiezelstrand gaan wandelen met een mooi panorama aan de overkant. Het was er rustig en ik heb genoten van de zon.

Op een gegeven moment was er een visser op een vlot. Hij viste met vogels. Deze vogels hebben een koord aan een poot. Deze duiken in het water voor vis. Zij kunnen deze niet inslikken omdat ze een ring rond de hals hebben. Één vis op de 7 mag de vogel opeten.

Dag 88 – 20 december

Het  is terug zonnig weer en ik huur een mountainbike om de omgeving te exploreren.

Ondertussen zit ik al 11 dagen met een verkoudheid.

’s Avonds neem ik de slaapbus naar Shenzhen.

Tibetaanse.

GUILIN

Dag 75 – 7 december

We hebben de hele dag doorgebracht in Kunming met wandelen langs de straten.

Het weer was verslechterd en in de namiddag begon het te regenen.

Ik had me eerst voorgenomen om vanuit Kunming naar de grootste watervallen van China te reizen, maar door de droogte van de afgelopen maanden stonden de rivieren overal blank. De moeilijke verbinding met het gebied en de immens hoge prijs die men vraagt als inkom besluiten me dit stuk links te laten liggen.

‘s Avonds neem ik afscheid van Ardie en Ricky. Om 19u30 heb ik de hardsleeper genomen naar Guiyang. Naast mij was er een ernstige jonge kerel. Maar de 4 bedden onder ons werden ingenomen door een groepje waarvan er 2 zat waren. Alles wat voorbij kwam om te kopen werd gekocht. Op geen tijd lag het er vol zakjes met nootjes, gedroogd vlees, en vooral bier. Het bleek snel dat het teveel was en ik moest helpen om het op te krijgen. Nee aanvaarden ze niet. De 2 nuchtere deden vlug of ze sliepen. Dus voorzichtig iets meegegeten en gedronken. De eerste lag strijk om 21u. Dus was er nog meer te verdelen tussen ons getweeën. Om 22u gaf de laatste het ook op. Ik kon nu ook naar bed, maar ik ben er toch nog een paar maal uit gekomen om te plassen.
Om 8u kwam de trein aan.

Dag 76 – 8 december

In Guiyang kon ik om 9u een trein nemen naar Guilin. 17 uur onderweg. Het zou heel de dag hard regenen. Om 14u kregen we een karstgebergte als uitzicht. Uitzonderlijk mooi. De eigenaardige vormen van het karstgebergte met een dorpje of boerderij en de rijstterassen ervoor bleven me boeien. De trein rijdt niet sneller dan 60 km/u wat dus echt genieten is bij een mooi landschap. Om 2 uur ‘s nachts kwam ik in Guilin aan. Het was gestopt met regenen.

Dag 77 – 9 december

Guilin is het Mekka van toerisme van China. Hier is het bekende karstgebergte met rivier. Dus het landschap dat wij allemaal voor ons halen bij het denken aan China. Het landschap van de Chinese schilderijen.
Het is hier koud... Vandaag is het droog, maar de drie voorgaande dagen heeft het veel geregend.Toch staat de rivierbedding zo goed als droog.

Natuurlijk ligt hier iedere karstberg in een park waar je inkom moet betalen (als de Chinezen het konden zouden ze nog geld vragen om je de zon te zien opkomen).

Vanuit de top van zo 'n berg zou je een mooi uitzicht hebben Ik heb me laten verlijden om zo'n park te bezoeken omdat de grot onder in een tempel is geweest in de Tangdinastie. Er was niets te zien buiten een paar souvenirwinkels in de grot. Van op de top zou ik inderdaad het min of meer mooi gevonden hebben als ik gisteren het prachtige uitzicht vanuit de trein niet had gezien.
De andere zogezegde prachtige plaatsen heb ik dan gelaten voor wat ze zijn. Ons denkpatroon en dat van de Chinezen is wel degelijk anders. Omdat het in een park ligt is het mooi en hoe meer kitsch hoe mooier.

De Chinese TV heeft 16 zenders. Eén ervan is Engelstalig. Geen enkele buitenlandse zender kan bekeken worden. Zo kan men de mensen manipuleren. Niet dat zij niets van buiten China mogen weten, maar er wordt steeds herhaald hoe goed de regering is en dat de andere landen het welslagen van de natie erkennen. Bij ieder bezoek van buitenlandse staatslieden krijg je steeds te horen dat zij verklaard hebben dat Taiwan een deel van China is en zeker niet onafhankelijk mag worden. Ik heb die staatslieden dat nooit horen zeggen.

Men weet dat Engels de deuren opent voor verdere ontwikkeling. Iedereen moet nu op school om Engels te leren.

Wat me wel verontrust is dat men weinig van Europa weet en de US als voorbeeld neemt. In de grote steden is men aan het veramerikaansen.

Dag 78 – 10 december

Heel de dag zal het regenen. Daarom heb ik besloten in Guilin te blijven.

Een groot gedeelte van de dag spendeer ik aan het Internet en wandelen door de hoofdstraten. Ik heb een verkoudheid. Mijn geopereerde knie voelt gevoelig aan. Misschien de tol van de laatste 11 weken. Ik weet dat ik nu voorzichtig moet zijn.

‘s Avond blijft het regenen, maar ik had zin om te wandelen. De gebouwen in de Chinese hoofdstraten zijn overal prachtig verlicht, ook in Guilin. Je kunt je niet voorstellen wat men allemaal uitvindt om origineel te zijn. Het origineelste was echter niet de verlichting, maar een 10 verdiepen hoog gebouw ongeveer 70m breed dat veranderde in een waterval. Van het dak kwamen tonnen water naar beneden en er werd luide klassieke muziek gespeeld. Alles duurde ongeveer een uur. Zelfs de Chinezen bleven staan kijken.
Daarna nog een wandeling in het stadspark. Een grote vijver waar men met toeristenboten rondvaart. Langs de rand van de vijver is er een pad tussen rotstuin uitgevoerd, te vergelijken met een Japanse tuin. In de bomen hangen gekleurde spots. In de vijver waren 5 fonteinen die ieder minstens 30 sproeikoppen hadden die in alle richtingen konden draaien en elk afzonderlijk een bepaald debiet konden spuiten. Neem nog de gekleurde spots erbij en een perfecte uitvoering met de begeleidende muziek.
Het was de moeite om in de regen te staan.
 

PING AN

Dag 79 – 11 december

‘s Morgens heb ik de bus naar Longsheng genomen. Daarna reisde ik verder door naar Ping An. Ping An is een dorpje op een bergflank. De omgeving wordt aanschouwd als het mooiste rijstveldengebied van China. Hier liggen rijstvelden op een bergflank die meer dan 800m hoogteverschil heeft. De inwoners behoren tot de Dong minderheid. De vrouwen hebben prachtige zwarte klederen aan, hoewel de jeugd in een jeans loopt. De vrouwen hebben ook haar tot op de grond. De houten huizen die 3 verdiepingen hebben worden in elkaar geslagen zonder 1 nagel te gebruiken. Ook staan de steunpalen los op de grond.
Ik heb die middag nog een wandeling gemaakt naar een dorp verderop dat ook zeer prachtig gelegen is. Het spijtige is dat ik in het verkeerde seizoen ben. In de zomer is het hier het mooist. ‘s Nachts was het zeer koud. Ik zit hier 300m onder de boomgrens.
De hele dag is het bewolkt geweest.

Dag 80 – 12 december
De volgende dag begint ook bewolkt, maar geleidelijk evolueren we naar zeer mooi weer.
Ik besluit om naar een dorpje en zijn omgeving te wandelen. Ook klim ik de heuvel op om een zicht op de omliggende valleien te hebben. Het is zeker de moeite om naar hier te komen, hoewel ik zulke dingen al meermaals heb gezien.

CHENGYANG

Dag 81 – 13 december

Deze dag ben ik via Sanjiang naar Chengyang gereden in het gezelschap van een Parijsenaar. Het hart van het Donggebied. De vrouwen dragen hier eenvoudige zwarte kleding met een witte kap. De huizen zijn van hetzelfde type als in Ping An. De omgeving lijkt op de Ardennen. Ik nestel me in een hotel aan de rivier 50m van het pronkstuk van de Dongs. Een houten brug van 78m zonder 1 nagel te gebruiken. De brug is overdekt en dient ook voor religieuze doeleinden. Men heeft zo 108 bruggen in de omgeving.
’s Avonds vragen we iemand of er ergens een restaurant is. Zij neemt ons mee naar haar huis. Er wordt eten klaargemaakt en langzaam komen er meer mensen binnen, allemaal familie. Het wordt daar een gezellige boel. We worden door de familie opgenomen. Het eten is ook zeer lekker. Er wordt door de mannen heel wat sterke drank naar binnen gegoten tijdens het eten. En ik moet natuurlijk meedoen.

Dag 82 – 14 december
De volgende dag sta ik op en voel me niet zo goed. Het is zeer mistig en koud. Een wandeling door de omliggende dorpen en uitzichtpunten staat op het programma na het verdwijnen van de mist. Op ieder centraal plein heb je een speciaal gebouwtje. Daar bevind zich een grote trommel. Deze diende om alarm te geven bij brand of ander gevaar.

Ook genieten van de zon op het terras van het hotel hoort er vandaag bij.
De Parijsenaar komt me halen. Ik moet naar het dorpsplein komen. Daar wordt traditionele muziek gespeeld en gedanst onder leiding van de man waar we gisterenavond bleven eten. Na de voorstelling moesten we weer bij hem thuis komen om opnieuw een  avondmaaltijd te nuttigen.

DALI

Dag 69 – 1 december

Ook van Marissa nemen we afscheid, want ‘s namiddags ben ik met Ardie en Ricky naar Dali vertrokken.

Het weer is schitterend, maar toch vrij fris.
Het eerste gedeelte was langs berghellingen met rijsterassen. Zeer mooi zoals ze er nu bijliggen.
Dali ligt op 1950m aan een enorm meer. Lijiang was vol toeristen maar had iets te bieden. Hier zijn nog meer toeristen en er is niets te zien. Ik veronderstel dat ik nu in het Benidorm van China bevind.

Er zijn vele mooie jonge vrouwen in traditionele klederdracht. Het zijn de gidsen voor de busladingen toeristen die hier rondzwalken. Een gids heeft altijd een stok met een gekleurde wimpel bij. Wanneer deze de hoogte in gaat moet je komen. Ik kan me niet inbeelden dat ik zo op reis zou gaan.

Dag 70 – 2 december

Vanuit het raam van het hotel kan ik ’s morgens op een binnenplaats Tai Chi gade slaan.

In de voormiddag zijn we langs de 3 pagoden op de rand van de stad geweest. Dit is het uithangbord van Dali. Ééntje staat schuin. We zullen hem maar “De scheve pagode van Dali” noemen. Veel is er echter niet te zien.

Daarna zijn we naar het meer geweest, maar daar is ook niets te zien.

Dan maar via de dierenmarkt naar de weekmarkt. Hier wordt o.a. veel tabak en chili verkocht. Tussen een kraam met kruiden waar o.a. stukjes hout lagen en een kraam met plastieken voorwerpen, was er een kraam met een tandarts. De valse tanden lagen in een doos terwijl de tandarts achter het kraam met een patiënt bezig was. Er waren ook veel fruitsoorten die ik nog niet kende.

In de late middag en avond hebben we nog wat gewandeld in het omwalde stadje.

In de restaurants verfijnen ze het eten met boomschors.

Hoewel er niets te zien is geniet ik van de zon en de heerlijke temperatuur.

Dag 71 – 3 december

Vandaag zijn we de bergflank achter Dali opgeweest. Na 1u15 wandelen bereiken we een uitzichtpunt. Over de gehele bergflank verspreid zijn graven. In het begin stonden ze in een theeplantage, daarna in het dennenbos.

Toen we verder gingen, kwamen we op een zeer stijl pad. Na enkele uren kon Ricky niet meer. Ook Ardie stopte met pijnlijke voeten. Ik ben toen nog een uur verder gegaan en heb een topje beklommen waar ik een mooi uitzicht had over het enorme meer en omliggende bergen. Ook zag ik waar de eigenlijke top lag. Na een rustpauze ben ik terug afgedaald, waar de anderen op me wachten. Samen zijn we terug een stukje omhoog gegaan naar een uitzichtpunt dat ik van hogerop had waargenomen. Het was een prachtige wandeling waar gedeeltes van het pad zo overwoekerd waren dat je juist geen machete nodig had om je er door te banen. Gelukkig was het schitterend weer. Bij regenweer was dit een hel geweest.

KUNMING

Dag 72 – 4 december

Bij het dalen gisteren had ik een omwalde stad gezien. Het kon Dali niet zijn. Bij navraag bleek het een stadje gebouwd om Kung Fu film te draaien. Deze ochtend zijn we het gaan bezoeken. ‘Chinawood ‘zullen we het maar noemen. Ik had verwacht er decors en filmsets te vinden, maar het waren volledige gebouwen een paleizen met een aangepaste binneninrichting. 

Deze middag hebben we de bus genomen naar Kunming, 7 uur rijden.

Dag 73 – 5 december

Kunming is de hoofdstad van Yunnan. We zijn langs nietszeggende pagode's gewandeld en na een ijsje bij Mc Donalds zijn we een van de voornaamste Chinees Boeddistische tempels van het land gaan bezoeken. Het was niet de moeite vergeleken met voorgaande tempels.

‘s Avonds hebben we het goed gemaakt met lekker etentje. We konden kiezen tussen hond of eend. Het is het laatste geworden.

Ricky heeft al enkele keren hond gegeten. Het smaakt naar lam vertelde hij me. Slang eet hij ook regelmatig, dit is een wintergerecht.

Hij vertelde ook over de poes die hij kreeg als huisdier. Zijn broer kreeg een grote goudvis. Hun grootmoeder snapte niet goed wat een huisdier betekende. Met nieuwjaarsavond had ze kat en goudvis klaargemaakt.

Dag 74 – 6 december
Deze dag zijn we naar het “Stone forest” geweest, 80 km van Kunming verwijdert. Omdat we niet naar daar wilden verhuizen hadden we besloten om in te schrijven voor een dagtour. Een vergissing zo blijkt. Het was zo'n daguitstap waar de vrouwen bij ons ook zo graag aan meedoen.

Eerst stopten we aan een luxeshop. Vooral sculptuurwerken met bewerkte halfedelstenen trok mijn aandacht. Er was er eentje bij die bijna 50.000 Euro koste. Dan naar de 2de shop die zowat hetzelfde verkocht. Dan naar een restaurant. Uiteindelijk naar het Stone Forest.

Daar moesten we achter de gids lopen. Die was ik natuurlijk snel uit het oog verloren. Het Stone Forest is een van de hoogtepunten van het Chinese toerisme. Het bestaat uit kalksteenformaties die door duizenden jaren insijpelen van water prachtige structuren hebben gekregen. Het was zeker de moeite om het te bezoeken. En zeker de moeite om de gids kwijt te spelen. Het mooiste wordt door een groep niet gedaan omwille van de engheid tussen de formaties. Toen ik de groep terug vond, waren deze naar een 2de rang optreden van plaatselijke artiesten aan het kijken.

Daarna moesten we naar een theeshop. Toen we terug in Kunming aankwamen moesten we nog in een laatste shop. Onder de dekmantel van Tibetaanse geneeskunde ondergingen we een voetbad met een uitleg dat voor mij Chinees was. Er kwamen specialisten binnen waarvoor we moesten applaudisseren. Daarna kregen we een voetmassage. Men verkocht er allerlei Chinese geneesmiddeltjes zoals gedroogde salamanders, dode mieren die goed waren voor uw hart (moeten in sterke drank gedaan worden en dan uitdrinken). En een soort klein prinsessenboontje waar een beest haar eitjes had in gelegd. Dit koste 8 Euro per gr.
Dit soort van daguitstappen is echt niets voor mij. Toch ben ik blij deze ervaring te mogen opdoen. Ik kan er nu over meepraten

GUILIN

Dag 75 – 7 december

We hebben de hele dag doorgebracht in Kunming met wandelen langs de straten.

Het weer was verslechterd en in de namiddag begon het te regenen.

Ik had me eerst voorgenomen om vanuit Kunming naar de grootste watervallen van China te reizen, maar door de droogte van de afgelopen maanden stonden de rivieren overal blank. De moeilijke verbinding met het gebied en de immens hoge prijs die men vraagt als inkom besluiten me dit stuk links te laten liggen.

‘s Avonds neem ik afscheid van Ardie en Ricky. Om 19u30 heb ik de hardsleeper genomen naar Guiyang. Naast mij was er een ernstige jonge kerel. Maar de 4 bedden onder ons werden ingenomen door een groepje waarvan er 2 zat waren. Alles wat voorbij kwam om te kopen werd gekocht. Op geen tijd lag het er vol zakjes met nootjes, gedroogd vlees, en vooral bier. Het bleek snel dat het teveel was en ik moest helpen om het op te krijgen. Nee aanvaarden ze niet. De 2 nuchtere deden vlug of ze sliepen. Dus voorzichtig iets meegegeten en gedronken. De eerste lag strijk om 21u. Dus was er nog meer te verdelen tussen ons getweeën. Om 22u gaf de laatste het ook op. Ik kon nu ook naar bed, maar ik ben er toch nog een paar maal uit gekomen om te plassen.
Om 8u kwam de trein aan.

TIGER LEAPING GORGE

Dag 62 – 24 november

‘s Morgens vertrokken we naar Qiaotou een 4-tal uur rijden. Daar gaan we door een van de hoogste gorges van de wereld wandelen, 5000m hoogteverschil. We zijn nu bij de Naxi minderheid. De eerste dag wandelen we 6 uur en komen 2 nederzettingen tegen op deze steile hellingen. We blijven slapen in een Guest House waar ze reclame maken dat het uitzicht van op het toilet adembenemend is. Dit is ook het geval. Over ons staan verticale wanden zo ver het oog reiken kan, ongeveer 1000m hoog. In de diepte een kolkend riviertje. Daar ontmoet ik nog 3 Vlamingen.

Het was zeer warm in de gorge.

De tocht is te vergelijken met een trekking in Nepal met elk uur een plaats waar je kunt eten, drinken of overnachten.

Dag 63 – 25 november

De 2de dag was het wat bewolkt. We wandelen nog 3 uur verder en verlieten de kloof. Het landschap blijft mooi, maar het was wazig. We nemen een minibus en bereikten Haba. Een bredere kloof met terrasvelden en gehuchtjes. Beneden de kronkelende rivier. Boven de 5392m met gletsjers bedekte Xueshan. Hier zullen we overnachten.

ZONGDIAN

Dag 64 – 26 november

Deze dag was het weer verslechterd. We nemen de bus naar Sande. Ook een mooie nederzetting met terrasvelden en dennenwouden. Hier bezoeken we de kalkterrassen. Enorm mooi maar zeer klein. Door het slechte weer nemen we de bus terug naar Zondian. Onderweg komen we door Yi nederzettingen. De vrouwen dragen hier een hoofddeksel dat bestaat uit een bamboegeraamte van een halve meter op een halve meter overspannen met een zwarte doek. Ook het landschap was weer zeer mooi.

Dag 65 – 27 november

Hier ontmoeten we Mariette en Marissa terug.
Het weer was veranderd. Er hingen donkere wolken en het vroor ook overdag. De korrelsneeuw ligt op de grond.
Vandaag was de wasdag. Ook Internet en shoppen staan op de lijst. En lezen wat we de volgende dagen gaan doen.
Ondertussen hebben we een goed restaurant en café gevonden en het shoppen heeft een staartje gekregen zodat we hier nog een extra dag zullen blijven.

Dag 66 – 28 november
Ik heb hier voor het eerst een hond gezien bij een slager. Het is voor de Chinezen want de Tibetanen eten geen hond.
In de supermarkt bij de delicatessen heb ik gedroogde zeester en duizendpoot van ongeveer 7 cm gezien.

LIJIANG

Dag 67 – 29 november

Deze dag zijn we met zijn vieren naar Lijiang gegaan. Op de bus ontmoeten we Ricky, een Hong Kong Chinees. Lijiang is de hoofdstad van de Naxi minderheid. We verblijven in het oude stadsgedeelte. Men kan deze stad het Venetië van het Oosten noemen. Een gewoon huis is hier niet te vinden. Enkel souvenirwinkels en restaurants. Als je dan weet dat ik met 3 vrouwen onderweg ben, weet je ook dat het een eeuwigheid duurt voor je een straat ver bent. We hebben een tijdje in een theewinkel doorgebracht en hebben het verlaten met grote pis. Je kon er thee kopen van 250 Euro/kg. In Hong Kong kost deze nog 4 maal meer vertelde Ricky.

‘s Avonds is de stad sfeervol en op de marktplaatjes wordt er aan volksdansen gedaan.
 Hoe hoog deze stad ligt weet ik niet. In ieder geval is het hier aangenaam van temperatuur. De loofbomen krijgen nu maar eerst herfstkleuren. 

Wat ik al een week vreesde, wordt nu bevestigd. Mijn fototoestel is stuk.

Dag 68 – 30 november

Vandaag hebben we nog wat gekuierd door de oude stad en ik koop een nieuw fototoestel.

In de namiddag gaan we naar een park. Het valt me tegen. Vanuit het park ga ik een heuvel op en geniet van het mooie uitzicht.

’s Avonds nemen we afscheid van Mariette.

XIANGCHENG

Dag 55 – 17 november

We zijn vertrokken voor een 5 uur durende rit naar Xiangcheng. Eerst langs een hoogvlakte en daarna langs diepe en smalle canyons. Het weer was prachtig. Het uitzicht eveneens.

In het stadje hebben we verbleven in een Tibetaans huis. Alle kamers waren prachtig ingericht. Zij hadden zelfs een grote gebedsruimte.
Het klooster boven op de heuvel was imposant, maar er waren veel Chinese invloeden te merken. Ook de omgeving was mooi, maar toch niet om lang te blijven.

We waren een heel stuk lager in hoogte en het was duidelijk niet zo koud.

’s Avonds zijn we gaan eten samen met een Friese vrouw en haar metgezel. Een gepensioneerde universiteitsleraar uit Groningen. Tijdens het eten kwam er nog een jong Franstalig koppel uit Canada de aangename sfeer aanvullen. Zij waren door China aan het reizen met de fiets.

Een van de grootste ergernissen die de toeristen hebben zijn de openbare toiletten. De meeste mensen hebben geen toilet in huis. Er zijn overal openbare toiletten op centrale plaatsen. De mannen en vrouwen zijn gescheiden. Het toilet bestaat uit een ruimte met enkele gaten in de grond. Op de meer modernere toiletten is er een goot waar men gehurkt gaat overzitten. Iedereen zit dus naast elkaar en er is totaal geen privacy. Ik heb eens een man zijn gevoeg zien doen die tegelijkertijd de krant aan het lezen was. Een andere man deed zijn broek naar beneden en zette zich naast hem en las mee in de krant.

In de dorpen worden de openbare toiletten nauwelijks gebruikt. De vrouwen met hun lange rokken zetten zich overal neer en als er geen vloeistof van onder hun rokken komt, dan mag je een drol verwachten als ze rechtstaan. De mannen zijn iets bescheidener, maar je ziet ze overal staan plassen.

ZONGDIAN

Dag 56 – 18 november

Het wordt drummen voor een plaatsje op de enige dagelijkse bus. 9 uur rijden voor 210 km. Een rit door een met mooie kleurschakeringen gevormd gebergte en over 2 bergpassen. Het soort gebergte heb ik het al enkele keren gezien, maar ik kan geen gebergte opnoemen dat te vergelijken is. De steile dalen waren bezaaid met naaldbomen. Er zijn nog enkele toeristen op de bus. We hebben het meeste contact met een Nederlands echtpaar die voor een jaar een reis door Azië aan het maken waren.
Zongdian ligt op 3200m en in de provincie Yunnan. Er is in de stad niet veel te zien.

Dag 57 – 19 november

’s Morgens komt Ardie ons vervoegen. Ze moest vorige week hals over kop het land verlaten. Ze kreeg er een week tijd. Dit was niet genoeg om naar Kumming te gaan en een visum voor Laos te krijgen. Dus maar naar Hong Kong om een nieuw visum voor China te verkrijgen. Nu kan ze nog 4 weken meereizen.
We nemen een rustdag. Alles eens uit te pakken en terug te sorteren. De kleren eens wassen, enz...

FAILEISI

Dag 58 – 20 november

Ik ben met Ardie in alle vroegte naar Deqin vertrokken na het eten van Dim Sum in een plaatselijk kraampje. Deqin ligt in een vallei die door China is uitgeroepen tot Shangri La. Het is inderdaad een pracht van een vallei. Het deed me aan Nepal en de Yunga's in Bolivia denken. We hebben ons genesteld in het gehucht Faileisi op 3700m. Met een zicht op de 6720m heilige berg Meili Xueshan. Een mooie piramideberg met een gletsjer tot op 3000m. Er zijn 13 toppen die boven de 6000m uitsteken in dit massief. Het is een van de mooiste bergmassieven die ik ooit gezien heb.

Dag 59 – 21 november

Deze dag maakten we een grote wandeling door het bos. De bomen zijn door mosslierten bedekt. Je hebt de indruk dat de Rode ridder of Merlijn ieder moment kan verschijnen. Voor de jongeren een mystiek bos uit The lords of the Ring.

Niet alleen hebben we genoten van de bossen en uitzichten. Ook van de Tibetanen. Voor hen is dit een heilige berg en Faileisi een bedevaartsoord. Zij komen in open vrachtwagens aan. Verbranden conifeertakken, besprenkelen de Stoepa's, doen hun gebeden en hangen hun gebedsvlaggetjes bij de duizenden anderen, enz... ‘s Avonds maken ze kampvuren. Ik ben er bij enkele gaan bijzitten. Al snel ben ik vooraan verbrand en van achter bevroren. Ik ga dan maar lekker slapen op mijn elektrische deken. De Tibetanen liggen op de bevroren grond. Sommige met een baby.

We hebben contact gemaakt met de Italiaanse fotografe Marissa.

Dag 60 – 22 november
Voor de Tibetanen is dit maar de helft van hun bedevaart. 2 uur verder rijden en een 6 uur durende wandeling bergop brengt hen naar de 200m hoge waterval die eveneens heilig is. Mariette, die nu met een Japanse samen reist is gisteren reeds naar de waterval vertrokken. Marissa vertrekt vandaag naar de waterval. Ardie en ik besluiten niet te gaan. Het is reeds vrij koud en de vallei met de waterval heeft nauwelijks een paar uur zon per dag. De pelgrims en hun gebruiken zijn hetzelfde als hier.

Ik besluit nog eens door de magische bossen te wandelen en te genieten van het overheerlijke panorama van de 6000ders. Later meng ik me tussen de pelgrims.

ZONGDIAN

Dag 61 – 23 november

Deze dag zijn we terug naar Zongdian gegaan.

KANGDING

Dag 48 – 10 november

We zijn met de bus van Ya'al naar Kangding gereden. Het eerste stuk tot aan een tunnel ging vlot. Aan de andere kant waren er werkzaamheden. Dit wil zeggen tot in Kangding. De busrit van 6 uur veranderde in 11 uur. Het was wel ontzettend mooi onderweg. We reden in een smalle kloof hoog boven het dal. Het slechte weer bleef boven ons hangen.

Kangding is een stad in een kloof op 2500m. Dit was vroeger de grens van Tibet met China. Buiten de Stoepa's en Tibetaanse kloosters is Kangding een Chinees aandoende stad. Hier is men net de straten aan het opbreken. Zoals eender beschreven doen ze dit niet straat per straat, maar alle straten van de stad worden tegelijkertijd opgebroken.

De assertiviteit van Ardie kent geen grenzen. We hadden hier de mooiste en luxueuste kamer van heel de reis, en dit voor een prikje.

We zien Mariette terug, de Nederlandse die we ontmoet hadden in Songpan.

Dag 49 – 11 november

Deze ochtend zijn we naar het PSD office geweest om een visumverlenging te krijgen voor Ardie. Met deze vrouw reis ik ondertussen al sinds 3 oktober samen. De visumverlenging werd geweigerd en het vorige visum was ten onrechte gegeven. Dit omdat ze het land was binnengekomen via Nepal.

Als je via Nepal, Tibetaans China binnenkomt, is dit steeds met een groep en heb je een groepsvisum van maximum 14 dagen. Indien je een eigen Chinees visum in je reispas hebt staan, wordt dit geannuleerd. Je moet dus met de groep binnen de 14 dagen Tibet verlaten hebben en je mag ook geen andere delen van China bezoeken.

Ardie had nog 2 dagen om het land te verlaten. Ze vertrok de dag erna naar Chengdu en hoopte op het hoofdkantoor van de PSD meer begrip te krijgen. Daar kreeg ze een visum voor een week zodat ze overland China zou kunnen verlaten.

Na de middag zijn we samen met Mariette de heilige berg opgewandeld. De zon kwam even kijken tussen de wolken en we kregen een mooi panorama op besneeuwde bergen. Naast ons moet een berg staan van 7556m maar daar hebben we niets van gezien.

TAGONG

Dag 50 – 12 november

Nog voor 5 uur in de morgen wuif ik Ardie vanuit het busstation uit.

Ikzelf neem om 6u30 de bus. Ik had afgesproken met Mariette. Vanuit Kangding rijden we met zware bewolking over een besneeuwde col van 4290m naar het westen. Bestemming het op 3800m hoge gelegen Tagong. Een pracht van een dorp in een ongelooflijke omgeving.

Het is hier zonnig. De zware bewolking geraakt niet over het gebergte dat we gepasseerd zijn.

Na het bezoek aan het Tibetaans Lhasong klooster, waar trouwens de mooiste tempel staat die ik ooit gezien heb, besluiten we paard te rijden over de steppe. Ons decor eindigt met het besneeuwde gebergte waarvan de zeer speciale vorm van de Haizi Shan met zijn 5820m een enorme indruk maakt. Onderweg ontmoeten we vriendelijke Tibetanen nabij hun boerderij en worden we ontvangen in een nomadentent. Na het drinken van Yakmelk met tsampa en het eten van Tibetaans brood, boter en kaas rijden we terug naar het dorp.
Daar worden we in een huis uitgenodigd bij biddende monniken op Yakmelk met tsampa, enz...

Dag 51 – 13 november

Ik heb terug last van hoogteziekte, weliswaar niet erg, maar genoeg om geen zware inspanningen te doen.  Ik ben inderdaad van zeer laag naar Kangding op 2500m gegaan om de volgende dag reeds naar 3800m te stijgen. De week die ik doorgebracht heb in Chengdu, Leshan en Emei hebben een stuk van mijn hoogteaanpassing tenietgedaan.

In mijn hotel zijn 4 mannen aan het kaarten. Ruige kerels die je direct doen denken aan een saloon in de Far west. Hollywood zou geen betere kledij voor hen kunnen bedenken. Er wordt voor grof geld gespeeld. Ieder krijgt 3 kaarten omgedraaid op tafel. De minimum inzet is 50 Yuan (7.5 Euro) en men legt soms tot 1000 Yuan per persoon op tafel zonder zijn kaarten gezien te hebben. Als je weet dat het maandloon van een goed betaalde arbeider 1500 Yuan bedraagt, zijn dit dus grote sommen voor een kaartspel van amper een minuut.

We besluiten een zijvallei in te wandelen en ontmoeten veel ruiters op weg naar Tagong. De vriendelijke mensen in hun traditionele kledij komen als het ware vanuit een Disneyfilm.

Natuurlijk zijn we uitgenodigd op yakmelk met tsampa, enz...

Toen Mariette 2 vrouwen met hun kinderen te paard digitaal filmde en hen dit liet zien, was de sensatie groot.

Op de splitsing in 3 zijvalleien staat een vervallen klooster. Een oud vrouwtje doet de gebedsronde tussen de afgebrokkelde stoepa’s met de zeer mooie manistenen. In het enige nog rechtstaande gebouwtje bevindt zich een 3m hoge gebedsmolen. Ik help het oude vrouwtje draaien aan de molen en zij nodigt me daarna uit de gebedsronde verder mee te doen.

Mariette heeft ondertussen een gesprek met jonge man. Vrij vlug wil hij weten of ik haar echtgenoot ben. Toen zij daar negatief op antwoorde begon hij op te noemen hoeveel paarden en yaks hij bezat en wou met haar een afspraak.

Na het gesprek met haar aanbidder zette ze zich neer om het kloostertje met de omgeving te tekenen.

Op de terugweg zagen we het mooie panorama van de bijna 6000m hoge bergketen.

Gedurende de dag is het aangenaam in de zon. Het is tevens windstil. ’s Nachts vriest het behoorlijk.

XINDUQIAO

Dag 52 – 14 november

Een uurtje rijden van Tagong komen we in Xinduqiao aan. Het zal echter 3 uur duren voor we vertrekken. Het minimum aan passagiers voor zij vertrekken is 4.

Dit levendige stadje heeft een mooie omgeving. Het ligt een paar honderd meter lager dan Tagong en men treft hier dan ook bomen en landerijen aan. Na een wandeling door een gehucht besluit ik een heuvel op te gaan voor een uitzicht over de valleien. Deze zijn prachtig en ook het bergmassief met de 7556m Minya Konka is duidelijk zichtbaar. Deze berg is de hoogste oostelijke berg van Azië. Hij is bijna altijd gehuld in wolken. Deze maal laat hij zijn piramide in volle gletsjerstijl aanschouwen.

Mariette, die niet de heuvel met me is opgegaan, verzeilde bij een Tibetaans gezin.

‘s Avonds nodigen we onszelf uit bij het Tibetaans gezin en hun vrienden omdat Mariette haar woordenboek was vergeten.

LITANG

Dag 53 – 15 november

Vandaag hebben we de bus genomen naar de 4700m hoge stad Litang. 7 uur door smalle diepe kloven en daarna langs de besneeuwde steppe. Litang ligt in een brede steppevallei, met aan de oostkant een hoog gebergte. Wat de mensen hier gaan zoeken, buiten de nomaden met hun kudden, weet ik niet. Het is hier vrij koud. Wat moet dit hier in de winter zijn? Even vergelijken, ik ben hier 100m lager en noordelijker dan de Mont Blanc, de hoogste berg van West-Europa.
De Tibetanen vormen hier een allegaartje. Nomaden die nog nooit een stuk zeep gezien hebben tot goed geklede cowboyachtige figuren. Je kan blijven wandelen door de straten en deze mensen gadeslaan. Dat doen ze trouwens met ons ook. 2 woorden engels kennen ze allemaal. Hello en OK. Dit heb ik ontelbare malen gehoord en ik antwoord dan steeds in het Tibetaans met Tashi Delek.

Dag 54 – 16 november

’s Morgens ontmoeten we Tsering, een Tibetaan die 5 jaar in de cel heeft gezeten wegens provocatie. Hij moest al die tijd het politiekantoor schoon houden. In feite was hij gearresteerd om gratis een kuiser te hebben.

We hebben natuurlijk het klooster bezocht, waar het een gebedsdag was. Iedereen was uitgedost met een gebedsmolen. Vanuit het klooster hadden we een prachtig uitzicht op de brede vallei met zijn steppe en het besneeuwde gebergte aan de overkant.
Dit zal het hoogste punt van mijn reis worden. Wat vertaald kan worden in aangenaam in de dag, maar ijskoud wanneer de zon ondergaat.